Gedichten

Wat vermag nog penneninkt / die als rijm zijn duur ontstijgt?

Pour l’es sense
als sterrenregens in de nachtelijke lucht als een gekrulde kattenstaart met pluis als rollen geurend deeg op een ingevette bakplaat als een paartje dat zich wild in de sneeuw gooit als geurende rozen die op elk tafeltje worden gezet als nagels met rode en witte vlekken eronder als een tegelvloer, die diagonaal is gelegd als ...
dichterbezoek
werkkamer, een impressie aangeschreven flarden papier hij is verbruikt, denken we we zien zijn muren zwijgen steken het mes erin van onze observatie ze zwijgen omdat hij waant dat ze schateren we draaien onze nek om, en daar zit hij een vlezige tong duwt hij tegen zijn tanden hij die de woorden aanrandt, en ze ...
val in en verlicht met konkerfoes je razernij
val in en verlicht met konkerfoes je razernij onttrek splinters rode onrust aan het stof treur niet als de stenen gaan trillen of barre rijp verijst, aan de zware wimpers van de tijd volg het labyrinth en vergeet de verboden plaatsen blijf wakker bij het vuur vertel de nakende melaatsen van de overmaatse hanen blijf ...
Onaf: suggesties welkom!
het raster dat ook deze regels draagt mengt blindheid in jullie blik de taal maakt ons tot wezen van het onbekende, dat herhaalt: alles is beeldspraak een afgemat schavend overlappen van lagen we richten dode blokken op waar we tegen ademen hangen de dingen op aan de dingen wanen ons een waardigheid aan macht is ...
Bij de kapper
Klant: "Ik ben na 25 jaar gescheiden." Kapper: "Dat is toch mooi meneer, zo’n lang huwelijk." Klant: "Hoezo?" Kapper: "U had een huwelijk van 50 jaar, met een scheiding in het midden."
De verveling
“Ik weet het niet meer”, zei Baal. “Het is de verveling.” - “Ja, ja, het moet de verveling zijn” antwoordde zijn vriend. “De verveling.” - “Ja.” “Die is toegeslagen.” - “Ja.” “Verdraaid.” - “Ja.” “Meedogenloos.” - “Inderdaad.” “Zonder ons tijd te laten.” -”Tijd te laten? Tijd voor wat?” “Voor wat?” - “Ja, voor wat?” “Hij ...
Lente
Hier in Korea beleefde ik onlangs warempel een paar zonnige lentedagen. Ik lees de berichten over sneeuwstormen en guur weer in Engeland and Nederland, en schroef bedachtzaam mijn pen open. Lente: De dageraad strijkt zwijgend naderbij, voortgeschreeuwd door vogels om vijf uur hese winden zuchten door jong likkend loof, als laatwitte wolken zich verzamelen boven ...
canto minimal
laat de traagheid van je schreden een worden met de traagheid van je herinnering
Herinnering
“En de jouwe?” “De mijne kreeg een hartaanval, plotseling.” “Dus je hebt ook geen afscheid kunnen nemen?” “Nee.” Zwijgend zaten we naast elkaar. Hieruit zou weer een herinnering ontstaan. We voelden het, alsof we erop aan het broeden waren. We zouden later allebei kunnen terugbladeren en allebei een beetje glimlachen bij dit punt. Het zou ...