Strijk mijn vlasbaard dwars strijk
mijn glimlach met je vlakke hand
op jouw hand,
knik met je pupillen en neig
je warme hals langs me
opdat ik fluisteren kan
wat zal blijven in mijn hart
Poëzie betekent lach en vertier in een slam alles draait er om competitie en vermaak slamdichters gebaren en rijmen met klem het publiek knikt wat, en klapt maar raak Taal is een opgestoken vinger, of een vuist en wie zich beklaagt, die moet eraan geloven blind voor de ellende, die in ons huist is de ...
Blik, de triomf vermorgend, de schering in je kruin krab de duurstem af en zing, ontstemde nacht egaal, zing, dans de losse veren gracieus in magistrale, mistrale wervelingen, zwerf over de doorstormde toendra zodra je afgevaald taalt naar de herstelling van Macombo, werk mee tegen de hemelrot Dek je erin, je nek gestrekt, de wereld ...
we laten vandaag gewoon magie opstijgen uit de kieren tussen alle tegels; gebruiken voor alles wat er gebeurt louter gepensioneerde of pasgeboren woorden de rest duwen we dan weer terug de trap op; boven, waar het volhangt met geleuterde eloquëntie worden ze opgewacht en met een boterlach geneuterd wij willen nog slechts hun bezorger zijn, ...
leven gelijkt allengs verlediging, we slaan
aan 't bidden tegen een lege en ongewassen troon
onze echo's dreunen op koude tegels en we gaan
door ijzige nachten op zoek naar ons verdiende loon
Twee homunculussen: de jouwe en de mijne
lopen hand in hand, ze verwaarlozen
hun werk, Cartesius lachen ze uit
ze geloven niet meer in de kerk
van onze lijven, slaan een luid
akkoord op het orgel aan, opdat
wij dronken vrijen met elkaar,
en zij zich kunnen bevrijden
van ons, hun apenpaar
Voor de illustere Vertaalwedstrijd van Facebook (editie 84) werd een poeem van Auden vertaald. Het origineel vindt u op het internet, en hier de Nederlandse benadering, die ik u niet onthouden wil: Blijmoedig was de nacht Blijmoedig was de nacht Dat we tot in onze haarvaten bloosden We wachtten op het geweerschot Dat zou gaan ...