Gedichten

Wat vermag nog penneninkt / die als rijm zijn duur ontstijgt?

Nostalvember: oeroude gedichten
Wat mij fascineert is de Überkitsch die ik vroeger met een straight face schreef. Echt. Ik blader, in het kader van #nostalvember, door meer dan tien jaar oude gedichtjes die ik ooit opschreef. Wat een onzalige ellende, lieve mensen. Beschouwt u het onderstaande als verlate bijdrage aan de Halloween-trend. Beweeg je als een vlinder die de ...
Komrij over onze tijd
Ik kwam op gedichten.nl dit gedicht tegen uit Komrijs posthuum gepubliceerde dichtbundel "boemerang". Het gedicht loopt lekker en is natuurlijk typisch Komrij. De conclusie, lapidair op de valreep in halfrijm, zegt misschien wel iets over onze tijdsgeest. Willen wij niet de kleding van het nepnieuws afrukken van de hoer van de feiten, die we denken ...
Titel
onze huid moet gelezen worden in de voortijd toen we niet meer dan een stolling waren met voor ons een horizon en daaraan een dansend figuur die nog niet de dood was
Wetenschap
De kale takken bewegen vandaag mathematisch de wind in acausale vlagen van betovering de bomen hebben geen, en ik slechts rudimentair weet van de thermodynamica en de formules die alles mogelijk maken de vogels die opvliegen uit de bomen zijn ook onwetend zij demonstreren slechts entropie onder hun verenpak de mens die hen bekijkt denkt ...
Lijden voor de kunst
Luistert u ook eens naar dit artiestenlied van de Bart van der Pligt op de website van Martijn Benders Elke kwelling is een gunst, want je moet lijden voor de kunst.
Recensie: Na het paringsritueel van Willem Thies
Na het paringsritueel opent met een pagina waarop staat 'Leefden wij als de dieren'. Een paar bladzijdes verderop staat het titelgedicht. Maar na het paringsritueel / gingen lezer en schrijver huiswaarts, ieder, terwijl de reptielen / op het droge kropen. De aan land kruipende reptielen staan hier voor de menswording en de mytische scheiding van ...
salon
Ik wil leven in de tempel van de poëzie, boven mij wonen de wenkbrauwen van een jong genie een grande dame zetelt in mijn salon mijn brievenbus is een poëtische grabbelton
prehistorie
Ik loop in een historisch straatje op een eiland in Korea, waar ooit een beroemde schilder heeft gewoond Wanneer ik nu iets beleef is het morgen al een oude herinnering en loop ik overmorgen, als vroeger, in datzelfde straatje Hoe langer ik leef, hoe sneller alles lang geleden wordt zo beweeg ik me toe op ...