Column

Wekelijkse notities in de kantlijn van waar de wereld over praat. En waarover ik vind dat de wereld moet praten.

De maandagcolumn is een institutie in niemandsland.

De laatste dag
Terwijl ik in mijn rode dichtersbroek van station Maassluis naar het grand café beende waarin het poëziefestijn en de gezelligheid zou plaatsvinden, passeerde ik rijen Hollandse vensters waarachter rijen Hollandse mensen televisie keken. De persconferentie over de coronacrisis was gaande en ik poogde de ernst van de antivirale decreten af te meten aan de armbewegingen ...
Een dag te vroeg
Genodigd voor een poëzievoordracht begaf ik mij vandaag naar het lieflijke Maassluis, waarbij ik een tussenstop in Rotterdam had ingelast om af te spreken met iemand uit het literaire circuit die ik 's anderendaags moreel had bijgestaan op Facebook.  Die afspraak zou hebben plaatsgevonden in café Blij, maar omdat dit maandags gesloten bleek spraken we ...
De karren staan los!
Reeds in het pand van de supermarkt maar nog niet door het draaideurtje stapte ik, enigszins verbolgen en met vleug zelfverwijt, op de kassajuffrouw af om via haar de euromunt te regelen die ik dacht nodig te hebben voor een winkelwagentje. Sinds het gebruik van de winkelwagens verplicht is voor iedere klant moest het boodschappend ...
Fietsen in een nieuwe tijd
Op veler verzoek vervolgen we de avonturen van de kleine Miru en haar papa. Het is twee zomers geleden dat ik met haar door Nederland fietste, ik op een geleende herenfiets en zij achterop in het kinderzitje. Het voelt alsof we de reis voortzetten waar we deze hadden afgebroken; de tussenliggende jaren verdampen even wanneer ...
Nederland in de zomer
De taferelen die ik, indachtig de vuige uitlatingen op Twitter die ik ter voorbereiding van mijn reis naar Nederland had doorgenomen, in Nederland mocht aanschouwen, verrasten mij op zeer aangename wijze. Langs de Vegt en in het Groene Hart voeren ronde gevaarten waarvan er sommigen beslist van een tapkraan waren voorzien, met joelende studenten. Op ...
Onze grote avontuur in Thailand deel 2
Rijdend langs de prachtige kalksteenrotsen op onze trouwe gehuurde brommer met voor me het kleine behelmde hoofdje van mijn dochter, en op m'n borst geklemd de zachte handen van m'n vrouw was ik, zoals de volksmond zegt, de koning te rijk. De tijdgeest gebiedt ons om in dergelijke omstandigheden te delven in onze ziel op ...
Beoordeeld worden
Ik was 26, de laatste keer dat mijn prestaties beoordeeld werden. Na vier pogingen een rijbewijs gehaald. Mijn Duitse Doktorvater waarschuwde me dat een beoordeling van mijn werk te pijnlijk zou uitvallen, en ik heb sindsdien geen cursussen of bijscholingen meer gevolgd. Gisteren ontving ik naar aanleiding van slechte kwaliteit productvertalingen, het walgelijke bijbaantje dat ik ...
Ons grote avontuur in Thailand
Ik heb vandaag gewoon zin om een stevig stuk te schrijven. Stevig zoals een Henry Miller of een Jan Kremer stevig schreven. Ik doe net alsof ik me niets aantrek van de andere schepselen die zich op anderhalve meter of meer van mij bevinden. Een fles goedkope versneden cognac staat ter linkerzijde op mijn schrijftafel ...
Geef gul, maar niet aan mij
We hebben genoeg kunnen lezen over de existentiële problemen in de vrije sector, in het bijzonder de culturele vrije sector. Ondanks de noodmaatregelen komen veel mensen in de problemen en staat het voortbestaan van menig atelier, ensemble, podium, orkest of theater op de tocht. We lezen op boekman.nl dat "de linkse oppositiepartijen het noodpakket van ...